اعتصاب چهلو چند روزه کارگران آلومینیوم اراک؛ چرا دست از کار کشیدند؟
دلایل اعتصاب و مطالبات کارگران ایرالکو
مطالبات کارگران ایرالکو کاملاً صنفی و اقتصادی است. مهمترین خواستهها شامل اجرای صحیح طرح طبقهبندی مشاغل، پرداخت فوری حقوق و مزایای معوقه، نوسازی تجهیزات فرسوده کارخانه و ارتقای ایمنی محیط کار، رفع فشارهای امنیتی و اداری، و همچنین تغییر مدیرعامل و رئیس حراست عنوان شده است.
این خواستهها مطابق با قانون کار و استانداردهای بینالمللی مطرح شده و فعالان کارگری تأکید دارند که این حرکت، یک اعتراض صنفی و اقتصادی است نه سیاسی.
کارگران میگویند از زمان واگذاری شرکت به بخش خصوصی و تغییرات مدیریتی، وضعیت رفاهی و شغلی آنان بهشدت افت کرده است. تأخیر در پرداخت دستمزدها، کاهش مزایا و فرسودگی تجهیزات کارخانه نه تنها دستمزد واقعی کارگران را به زیر خط فقر کشانده بلکه باعث بروز حوادث مرگبار ناشی از نبود ایمنی نیز شده است.
آنچه کارگران نمیخواهند
کارگران بارها تأکید کردهاند که هدفشان بهبود شرایط کار و تحقق حقوق قانونی است، نه خودآزاری یا به خطر انداختن جان خود. شورای اسلامی کار ایرالکو نیز از کارگران خواسته تا از اعتصاب غذا صرفنظر کنند تا پیگیری مطالبات با کمترین آسیب پیش برود.
با این حال، برخی گزارشها از اعتصاب غذای خشک در اواسط شهریور خبر دادهاند، اما اکثریت کارگران اعلام کردهاند که ترجیح میدهند از مسیر تجمع و تحصن مسالمتآمیز به حقوق خود برسند. آنها میگویند قصدشان فدا کردن جان نیست، بلکه میخواهند با اعتراض صنفی و قانونی صدایشان شنیده شود.
روند اعتراض در ۴۰ روز اخیر
اعتراضها از اوایل مرداد ۱۴۰۴ آغاز شد. کارگران در چندین نوبت نسبت به قطعی برق و ناامنی شغلی دست به تجمع زدند و از اول تیر همان سال به مدت چند روز کار را متوقف کردند. اما با برآورده نشدن مطالبات و حتی اخراج برخی همکاران، اعتراضها ادامه یافت.
در ۱۸ شهریور، حدود چهار هزار کارگر در محوطه کارخانه تجمع کردند و ساعتها تحصن داشتند. یک روز بعد، تعدادی از کارگران اعتراض خود را به شکل اعتصاب غذای خشک ادامه دادند که باعث شد چند نفر به دلیل شرایط جسمی نامناسب به بیمارستان منتقل شوند.
با وجود گذشت بیش از ۴۰ روز از آغاز این اعتصاب، کارگران همچنان در محل کارخانه باقی مانده و بر تحقق خواستههایشان تأکید دارند. شعارهایی مانند «کارگر میمیرد، ذلت نمیپذیرد» در این تجمعها بیش از پیش تکرار شده است.
شرایط کارگران و فضای کارگاه
وضعیت اقتصادی کارگران ایرالکو دشوار است؛ دستمزدها حتی کفاف هزینههای اولیه زندگی را نمیدهد و فشار تورم معیشت خانوادهها را سختتر کرده است. از سوی دیگر، مشکلات زیرساختی کارخانه از جمله خاموشیهای مکرر و فرسودگی تجهیزات، فشار کاری را بالا برده و احتمال بروز حوادث را افزایش داده است.
طرح طبقهبندی مشاغل هنوز به اجرا درنیامده و نوسازی اساسی تجهیزات انجام نشده است. همین موضوع موجب ناایمنی محیط کار شده و به گفته کارگران، در دوره اخیر حتی جان تعدادی از همکارانشان در حوادث کاری گرفته شده است.
علاوه بر این، کاهش امکانات رفاهی و مشکلات ایاب و ذهاب نیز بر نارضایتیها افزوده است. به همین دلیل اعتراضها بازتاب وسیعی در رسانهها و شبکههای اجتماعی پیدا کرده و حمایت بسیاری از فعالان کارگری و نهادهای صنفی را جلب کرده است.
بازتابها و واکنشها
اعتراض کارگران ایرالکو بازتاب گستردهای در رسانههای داخلی و خارجی داشته است. برخی رسانههای رسمی بر ضرورت رسیدگی به مشکلات تأکید کردهاند، در حالیکه رسانههای مستقل و بینالمللی نسبت به ادامه طولانیمدت این اعتراض هشدار داده و از احتمال بروز بحران انسانی سخن گفتهاند.
اتحادیههای کارگری نیز خواستار همبستگی بیشتر و حمایت فوری از کارگران اراک شدهاند. این بازتابها نشان میدهد که اعتصاب ایرالکو تنها یک اعتراض صنفی ساده نیست، بلکه بیانگر نارضایتی گستردهتر در میان کارگران استان مرکزی و فراتر از آن است.
نتیجهگیری: گوش شنوایی برای فریاد عدالت
اعتصاب کارگران ایرالکو یادآور این واقعیت است که خواستههای صنفی و اقتصادی کارگران، بخشی جداییناپذیر از عدالت اجتماعی است. امروز این کارگران در کنار معیشت و امنیت شغلی، برای کرامت انسانی خود نیز مبارزه میکنند.
ادامه این اعتصاب طولانی اگرچه نمادی از مقاومت در برابر بیعدالتی است، اما سلامت و جان معترضان را تهدید میکند. مسئولان باید با درک شرایط سخت این قشر، هرچه سریعتر برای رفع مشکلات اقدام کنند تا کارگران احساس کنند فریادشان بیپاسخ نمانده است.
منابع
ایرانوایر
ایران اینترنشنال
آخرین خبر
ایلنا
ملیون ایران
ANF فارسی
ایرانانتیوی
